cley

Tak więc mój drogi pamiętniczku, życie mi się posrało jeszcze bardziej. Otóż chodzę do pracy, 5 dni w tygodniu, 8 godzin dziennie. Praca nudna, ciężka, stresująca. Do tego szefowie, no chamy po prostu, buraki, bo inaczej tego określić się nie da. Głupie kiepy, które dorobiły się kantując i wykorzystując ludzi. Niesamowite, ile taki burak potrafi mieć tupetu, buty wsiowej, za kogo on się nie uważa tylko dlatego, że ma gruby portfel i samochód Porszę. Świat jest, pamiętniczku, popierdolony po prostu.

Czekam na wielką zmianę. W tym momencie utrzymuje mnie przy życiu myśl, że rzucę tym wszystkim w cholerę za parę miesięcy.

Ogólnie rzecz biorąc uważam, że z całkiem dobrze zapowiadającego się młodego człowieka, straszny kiep nieciekawy ze mnie wyrósł.

Napisałem, by nie skasowali. Miejmy nadzieję, że kolejny post za rok lub półtora będzie weselszy i bogatszy w treść.

Na napisanie magisterki jakieś dwa tygodnie, praktycznie od zera.

Mam pomysł na wiele wspaniałych wycieczek na które nie mam pieniędzy. I prawa jazdy jeszcze! Tak na przykład przez kraje bałtyckie, do Helsinek i hen na północ, potem do Norwegii, zahaczyć na parę dni o Lofoty, a potem wybrzeżem przez te wszystkie fjordy aż do Oslo i dalej do Szwecji i promem do kraju. Coś pomiędzy 7000 a 8000 kilometrów zajebistości w formie czystej. Ale musi poczekać.

Mam także drugą zachciankę. Jest nią rower o taki: http://www.roweroweklimaty.pl/produkty/achielle-jules-zielono-szary#. Ma ręcznie robioną ramę, skórzane siodełko na sprężynach i w ogóle czego trzeba więcej? Cycle chick na 100%. Może być też ten, nieco spokojniejszy: http://www.roweroweklimaty.pl/produkty/achielle-miel-zielony. Jeżeli czytasz tego bloga bogaty amerykański milionerze, to proszę, kup mi rower. Co prawda nigdy nie jeździłem na holendrze i pewnie natychmiast bym z niego spadł. Jest wspaniały i chcę go bardzo chcę. Ale wiele zależy od tego, gdzie mi przyjdzie się osiedlić. No bo, z całym szacunkiem dla mojej ukochanej małej ojczyzny, w Rzeszowie taki rower byłby raczej nie na miejscu.

Przez te kilka lat na obczyźnie tęskniłem za moim miastem, odwiedzałem je często i kipiałem dumą jak wyremontowali 10 metrów chodnika. Ale gdy tylko pojawiła się perspektywa powrotu na stałe, zacząłem żywić do niego coraz większy wstręt.

Chyba się starzeję, bo zacząłem oglądać piłkę nożną.

Całe dnie spędzam na czytaniu ze zrozumieniem artykułów w rodzaju "The intelectual preparation for the canon of 1215 against ordeals"  i opasłych tomów spisanych sto kilkadziesiąt lat temu przez profesorów w idiotycznych perukach. 

No i kisnę, kisnę dalej. Ale pocieszam się, że jak skończę te nieszczęsne studia to zabiorę się za siebie w końcu. Pojadę polować na te karibu albo rozwinę się intelektualnie. Tak.